GEEN NOOD, WE LEVEN NOG!

Onze dagen zitten gewoon een beetje vol, als we geen stage hebben, zitten we wel ergens anders (verdacht vaak in het shoppingscentrum)…
Ik (Eline) ben voor 4 daagjes naar Lissabon getrokken… Zoals elke reissite het zegt: de nieuwe bestemming van 2017! Ik geef hen gelijk! Prachtige straatjes, cultuur, oude gebouwen en musea! Ik ben volledig verkocht!
Lauren is er met Evelyn op uitgetrokken naar Benagil om per bootje de grotten te bezoeken, ook zeker een aanrader!

Verder neemt stage alle tijd op. Ik heb de ene drukke shift achter de andere. Waarbij je per shift gemakkelijk drie bevallingen hebt, soms alle drie een ventouse (zuignap, vacuümextractie) soms alle drie prachtige normale bevallingen.
Lauren heeft veel kalme shiften, waarbij er één dame opgenomen is, maar niet veel begeleiding vereist of waarbij het verloskwartier gewoon leeg is.
We leren onszelf ook kennen op stage  op evaluatie fiches van Lauren staat dat ze bruikbaar is, volgens mijn parturiëntes zou ik best wel vloeiend Russisch spreken (wat trouwens niet het geval is)…

De vroedvrouwen blijven geweldig! Gewoon daarvoor moet je eigenlijk naar hier komen! Je voelt je zo thuis en een deel van het team, het is ongelooflijk!
Bij elke beslissing wordt je betrokken, ieder klein dingetje dat volgens jou iets kan zijn wordt nader bekeken en soms moeten ze je geruststellen, soms moet er acties ondernomen worden.
Ze komen je uit een kamer halen omdat iemand brownies meebracht, geven je ontzettend veel credits als een bevallen dame het team pralines brengt…

Onze komende dagen worden spannend, we zijn jammer genoeg aan het aftellen “nog maar 11 dagen stage ” dus plannen we de zotste dingen .. Zaterdag ga ik skydiven, Lauren twijfelt nog… Onze eindevaluatie komt er ook aan, wat ook het naderde einde van onze stage meebrengt.
We hebben al de zotste plannen om terug te komen, zijn er in het diepste van ons hart van overtuigd dat we het hier gaan missen en als we kunnen, we op de eerste vlucht terug zitten!

PS. Kijk even mee in onze albums op facebook hoe een verloskamer er in Portugal uit ziet, Lauren demonstreerde graag hoe je gaat liggen voor de bevalling.

Kerstfeestje, stortbevallingen en zoveel meer

Het is alweer even geleden dat we iets hebben laten horen. We kunnen trouwens alleen maar positief nieuws brengen! De voorbije dagen is er weer heel wat gebeurd.

Zo hebben we een paar basic huishoudzaken ontdekt:
– Teveel zeep in het wasmachine geeft voordelen: de vloer is namelijk ook direct proper.
– In een microgolfoven kunnen dingen ook aanbranden, als je dan snel bent, verbrand je je vingers aan het eten. Het hele huis heeft verschillende dagen verbrand geroken. Tot we op het top idee kwamen om koekjes te bakken! Wij van de geur verlost, de vroedvrouwen hun honger gestild.
– Kijken wat je in huis hebt voordat je gaat winkelen is handig, nu hebben we het dubbele aantal patatjes en vlees dan gepland. Jullie zijn dus altijd welkom voor een diner bij ons!
– Ik (Eline) heb een carrière als loodgieter gemist, de toilet maken was namelijk geen probleem.
– Op een wasrek moet je dingen goed balanceren. Anders breekt het wasrekje af… Maar Portugezen gooien ook nog perfecte droogrek weg, we hadden dus al snel een oplossing.
– Brownies vallen in de smaak, als je ze voor 46 personen maakt, heb je wel ontzettend veel eieren nodig.

Verder hebben de vroedvrouwen steeds meer zicht op onze situatie thuis. Lauren’s gsm blokkeert regelmatig maar is na een reset wel weer oké voor een aantal dagen. Liliana (één van de vroedvrouwen) merkte dan maar handig op dat ik de nerd thuis ben. Waarna ze zich snel verbeterde naar “diegene die de broek draagt”. Mooie safe, maar net te laat.
Onze namen blijken toch nog steeds een struikelpunt te zijn. Zo hebben ze Lauren aangepast naar Laurina (uitgesproken Laurinja) en durven ze af en toe ook mijn naam een Portugese toets geven. Vooral de schrijfwijze wordt aangepast. Op niet officiële documenten noem ik Eileen.
Verder is het hier een gewoonte pizza te laten leveren op de dienst. Vaak kiezen we dan de “familie-menu” (of meerdere menu’s) en daarbij krijgen we lookbroodjes, pizza en een dessertje voor 5 euro! Lauren heeft deze “feestelijke” gebeurtenis nog niet meegemaakt tijdens haar shift. Maar het is zeker een aanrader. Zij heeft wel al ontdekt dat chips hier een perfecte plaatsvervanger is voor gewone pattatjes… Batatas fritas zijn dus niet altijd frietjes…

Op stage verloopt ook nog alles zeer vlot. Hoewel we een paar zeer drukke shiften achter de rug hebben, is het nu weer kalmer.
Net voor het kerstfeestje besloot ik nog een halve shift mee te doen op stage. Toen ik toekwam was er echter niemand op het verloskwartier. Men mentor zei dat ik gerust naar huis kon gaan. Toen ik op het punt stond om te vertrekken kwam er een dame binnen met volledige ontsluiting. Vijf minuten later had ik de baby plots in mijn handen. Ik was net aan het voelen of er een omstrengeling was, maar sneller dan verwacht was de volledige baby er al. De kinderverpleegkundige en logistiek medewerker waren aan het lachen met mijn gezichtsuitdrukking, ik was dan weer verbaasd dat ik de baby had kunnen opvangen. Ondertussen heb ik ook 40 bevallingen. Het was een zeer toffe bevalling van een koppel dat ik al verschillende keren gezien had voor observaties. Ik was zeer blij dat ze tijdens mijn shift bevielen, met deze prachtige baby tot gevolg.  

Ondertussen zijn wij al aangepast aan het klimaat hier. Daar horen dus gilets bij op stage, de vroedvrouwen vinden het grappig want de temperaturen zijn hier niet plots drastisch gedaald.

Lauren heeft kalmere shiften en zit al even zonder bevallingen. Hoewel ze vaak met spannende verhalen thuis komt. Zo werd ze plots uit een bevalling weggeroepen naar een andere kamer, waar ze uit het niets en helemaal alleen een bevalling heeft gedaan. Momenten waarop je toch wel getest wordt op stress!
Ze loopt vaak mee op de consultaties om aan het nodige aantal CTG’s te komen, maar nu dat behaald is gaat ze weer 100% voor het verloskwartier! Jammer genoeg blijven de zwangeren hier even weg. Binnenkort hebben we een tekort aan dokters (zowel gynaecologen als pediaters). Wanneer zij hun vakantieperiode opnemen en er dus artsen te weinig zijn, worden zwangeren doorgestuurd naar Faro.

Verder zijn wij al verschillende kerstcadeautjes gaan shoppen, wordt er een bachelorproef geschreven, af en toe eens gekuist, veel gelachen, op uitstapjes gegaan,… Hieronder vind je trouwens een collage van onze uitstap naar Lagos.

Zoals jullie merken, we hebben het hier zeer goed! Portugal en al zeker de Portugese vroedvrouwen hebben ons hart gestolen!

Nu we eens rustig in de zetel zitten…

Wat een week!

Nu we beiden gezellig thuis in de zetel zitten, kunnen we jullie nog wat vertellen over onze eerste dagen hier.
We hebben al heel veel tijd doorgebracht in de Aqua. Dat is het shoppingscentrum met 120 winkels en het grote warenhuis. Gezien dat maar 10 minuutjes stappen is, is dat the place to be! Eline probeert haar shopskills in te houden, Lauren smijt soms met geld. Maar alleen voor dingen die we ECHT nodig hebben, zoals kleren, Iphone hoesjes, eten, schoenen…. We kunnen ons hier als shopaholics uitleven .

We hebben ook de plaatselijke kermis bezocht. Hoewel die eerder lijkt op de kermis in grootsteden. Er zijn tal van attracties, die je voor 1 à 2 euro kon doen! We hebben de vrijheid genomen het reuzenrad uit te testen, dit is zeker goed gekeurd! Voor anderhalve euro hebben we wel 6 rondjes gedaan! Met de prachtfoto’s tot gevolg! Er was ook nog een soort plaatselijk marktje aan verbonden. Dit was super gezellig, hoewel de geur van gepofte kastanjes en de vissen ons niet zo smakelijk leek. Wistje dat je voor 2 euro een huge suikerspin krijgt en dat hier omschreven wordt als “normaal”?15134699_1283478445048951_5664378318745322838_n

Ook bijscholingen behoren hier tot onze interesses, zo hebben we eentje in het ziekenhuis mee gevolgd rond de CTG-interpretatie (daarop zie je de harttonen van de baby en de weeën), Epidurale verdovingen (de ruggenprik) en handhygiëne. Na de bijscholing werden we door de vroedvrouwen ‘ontvoerd’ op restaurant. Het is te zeggen dat we nooit echt mee gevraagd zijn, we zijn gewoon meegenomen in de auto . Na een (volgens mij) lekker schotel met octopus en bonen (Lauren was minder fan), boden verschillende vroedvrouwen hun desserten aan om van te proeven. Ongeacht het feit dat die super lekker waren, hebben wij toch bedankt, de dagschotels hier zijn namelijk groot genoeg om hongerloos te zijn tot 20u. Foto’s volgen nog zeker!

Verder zijn we ook het befaamde Praia da Rocha gaan bewonderen. Gezien het een halfuurtje stappen is, waren we net voor zonsondergang daar, het was prachtig. Je kan het zien in de foto’s die zeker nog volgen. We ontdekten wel dat het verdacht koud wordt eens de zon onder is, of toch te koud voor een T-shirt met een dunne gillet.15170847_1283478441715618_1745334040835569371_n

Uiteraard beleven we hier nog was en strijk avonturen. Het voelt relatief volwassen om te zeggen dat je tussen het wassen door je bachelorproef wel schrijft…

Eerste week

Onze eerste week stage loopt stilaan op zijn einde. We maakten kennis met onze super lieve mentoren. Lauren haar mentor noemt Rita, spreekt zeer vlot Portugees en Engels op de manier dat Lauren Portugees praat ;). Mijn mentor noemt Andrea, ik heb haar “verboden” om Engels te praten, gezien ik al anderhalf jaar Portugees in avondschool volg, wil ik dat zeer graag gebruiken en bijschaven.

We moeten hier een beetje wennen aan de indeling van de shiften. Zo zijn er vele uitzonderingen op de vroege en de late shift. Vroedvrouwen komen en gaan eigenlijk tussen de echte shifturen door. Het is vreemd om plots dag te zeggen als iemand rond 20u vertrekt (de late shift duurt tot 00.00).
De vroedvrouwen doen hun uiterste best om ons bij verschillende dingen te betrekken, zo zijn we al uitgenodigd voor het kerstfeestje, weten we bijna iedereen wonen en kennen we ook de meeste gezinsleden al. Het is hier blijkbaar de gewoonte dat als je om 20u stopt, je familie jou komt ophalen, meestal is deze te vroeg en komen ze gezellig bij ons zitten.

Lauren heeft al het geluk gehad om een eerste bevalling te doen. Ik had minder geluk, omwille van foetale nood is er beslist om bij de dame die ik volgde een secundaire sectio (keizersnede) uit te voeren. Gelukkig zijn zowel baby als mama oké.

We hebben ook geleerd dat Portugezen het vreemd vinden dat we te voet naar het ziekenhuis komen. Het is ongeveer een kwartiertje, twintig minuten stappen vanaf ons appartementje en rond de middag is het hier 20°C. Ze kijken vreemd op als we toekomen in onze T-shirt. Voor hen is het immers “ijskoud”…

Vanmiddag hebben we het stadje eens verkend, we zijn gaan eten langs het water. De zee stroomt hier via een grote rivier een deel binnen, zodat de visserboten kunnen aanmeren. Een lekker hamburger en een paar frietjes later waren we weer op weg. We hebben geluk! De frietjes zijn hier even lekker als bij ons!